Wtorek, 2 lutego 2010, autor: Kati
[ więcej recenzji tego samego autora ]

Opowieści z Narnii - Chronicles of Narnia

„Opowieści z Narnii” czy też „Kroniki Narnii” (dosłowne tłumaczenie oryginalnego tytułu „The Chronicles of Narnia”) jest bardzo popularnym cyklem składającym się z siedmiu następujących powieści : „Magician's Nephew” (czyli „Siostrzeniec czarodzieja”), „Lion, the Witch and the Wardrobe” (czyli „Lew, czarownica i stara szafa”), „Horse and His Boy” (czyli „Koń i jego chłopiec”), „Prince Caspian” (czyli „Książę Kaspian”), „Voyage of the Dawn Treader” (czyli „Podróż „Wędrowca do świtu”), „Silver Chair” (czyli „Srebrne krzesło”) i „Last Battle”, czyli „Ostatnia bitwa”. Cały cykl stał się ostatnio szalenie popularny, poszczególne części zostały nawet zekranizowane. I pomimo tego, że z założenia cykl miał być przeznaczony dla dzieci teraz interesują się nim wszyscy, bez względu na wiek. Pierwsza (zekranizowana) część powieści nosi tytuł „Lew, czarownica i stara szafa” (oryginalnie „Lion, the Witch and the Wardrobe”, została napisana w roku 1949 i wydana pierwszy raz w roku 1950). Jest to opowieść o historii rodzeństwa – czwórki zwykłych, przeciętnych jakby się mogło wydawać dzieci. Są to Piotr, Edmund, Zuzanna oraz Łucja Pevansiech. Ich przygoda z niezwykłą krainą Narnią rozpoczyna się, kiedy najmłodsza dziewczynka z rodzeństwa, bardzo ciekawa świata chodzi po domu profesora Kirke’a i całkiem przypadkowo natrafia na szafę, z pozoru wyglądającą oczywiście jak zwyczajny mebel. Okazuje się, że zamiast „pleców” w szafie znajduje się wejście do Narnii. Cała czwórka przechodzi przez szafę, poznaje, to co dzieje się w niezwykłej Krainie i postanawia pomóc lwu Aslanowi. Musi uratować Narnię przed złą Białą Czarownicą, przez której złowrogie rządy w Narnii trwa od wieku niekończąca się sroga zima. Drugą częścią cyklu jest „Książę Kaspian: Powrót do Narnii” (oryginalnie „Prince Caspian” powieść została napisana w roku 1949, a wydana pierwszy raz w roku 1951). Ta część opowiada o ponownej wyprawie rodzeństwa Pevansiech do Narnii. Dzieci zostały wezwane dzięki rogowi jednej z sióstr – Zuzanny. Owego rogu używał Kaspian, aby wezwać na pomoc. Tym razem także potrzebna będzie pomoc w uratowaniu Narnii przed kolejną osobą, która uzurpuje sobie prawo do tronu w królestwie. Jest to teraz wuj księcia Miraz. Na szczęście czwórka naszych bohaterów może liczyć na pomoc mieszkańców Narnii – Narnijczyków oraz lwa Aslana. Kolejny raz odnoszą sukces. Walka ze złem zostaje wygrana. Trzecia część, napisana w roku 1950, a opublikowana pierwszy raz dwa lata później to „Podróż "Wędrowca do Świtu"” (oryginalnie „Voyage of the Dawn Treader”). Tym razem na pierwszym planie spotykamy się z dwójką z czwórki rodzeństwa, a mianowicie z Łucją oraz Edmundem. Towarzyszy im także Eustachy Scrub. Jest on ich kuzynem, a najlepiej określa go jedno słowo: pedant. W Narnii cała trójka przyłącza się do wyprawy, której przewodzi Kaspian. Celem w tym wypadku jest to, aby odnaleźć 7 lordów. Zostali oni niesprawiedliwie wygnani przez złego wuja Kaspiana, Miraza. Wyruszają oni na kraniec świata, do królestwa Aslana, na bardzo niebezpieczne tereny. Wiedzą, że oprócz wszystkich cudowności, jakie zobaczą w Narnii muszą przede wszystkim uważać, żeby nie przypłacić wyprawy własnym życiem. Kolejna część nosi tytuł „Srebrne krzesło” (oryginalnie „Silver Chair” napisana w roku 1951, wydana w roku 1953 po raz pierwszy). Ta część powieści jest pierwszą, a której nie spotykamy się z czwórką rodzeństwa Pevansie. Tym razem Aslan potrzebuje pomocy od Eustachego. To właśnie Eustachy zostaje przywołany do Narnii. Wraz z nim przybywa jego znajoma ze szkolnej ławki Julia Pole. Po przybyciu do Narnii dostają oni 4 wskazówki, które mają im dopomóc w znalezieniu księcia Riliana. Rilian jest synem Kaspiana. Został on porwany 10 lat wstecz. Eustachy wraz z Julią, ryzykują własnym zdrowiem i życiem, aby go odnaleźć. Pomaga im Błotosmętek. Razem udaje im się uwolnić księcia, który został zamknięty i przetrzymywany przez Zieloną Czarownicę. Piąta z kolei część cyklu to „Koń i jego chłopiec” (oryginalnie „Horse and his boy”, napisana w roku 1950, wydana po raz pierwszy w roku 1954). Tym razem treść fabuły powieści przenosi nas w czasie do chwili, kiedy rządziło w Narnii rodzeństwo Pevansie. Jest to era, której początek oraz koniec poznaliśmy czytając ostatni rozdział pierwszej części powieści cyklu, czyli „Lwa, czarownicy i starej szafy”. Powieść opisuje życie konia o imieniu Bree, który jak większość zwierząt w świecie Narnii, mówi ludzkim glosem. Poznajemy także Szasta. Jest to młody chłopak, który wraz z Bree jest niewolnikiem w Kalormenie. Spotkanie chłopca oraz konia jest całkiem przypadkowe, jednak dzięki niemu oboje odzyskują wiarę w to, że kiedyś uda im się powrócić na wolność. Planują ucieczkę. Kiedy wyruszają dokonują szokującego odkrycia. Kalormeńczycy planują napaść na Archelandię. Dzięki koniowi i chłopcu król zostaje na czas uprzedzony o planowanej bitwie. Przedostatnia część całego cyklu to „Siostrzeniec czarodzieja” (oryginalnie „Magician's Nephew”, napisana w roku 1954, a wydana pierwzy raz rok później). Dzięki tej powieści odkrywamy całą Narnię na nowo, ponieważ pokazuje ona początki tej niezwykłej krainy. Dowiadujemy się, że to Aslan ją stworzył oraz odkrywamy, w jaki sposób do takiego cudownego miejsca dotarło zło. Powieść zaczyna się od tego, jak Digory Kirke wraz ze swoją przyjaciółką Polly Plummer przenosi się do innej rzeczywistości, do innego świata. Stało się tak za sprawą magicznych pierścieni, które stworzył wujek Digory. Tamta dwójka nieumiejętnie zaczęła z nimi eksperymentować. W świecie, do którego trafiają napotykają Jadis, którą my, czytelnicy poznajemy jako Białą Czarownicę. Digory i Polly oglądają także na własne oczy to jak Aslan stwarza świat. Dzięki tej dwójce dowiadujemy się wielu istotnych szczegółów dotyczących Narnii. Ostatnia, siódma część cyklu to „Ostatnia bitwa” (oryginalnie „Last battle”, napisana w roku 1953, opublikowana po raz pierwszy trzy lata później, w roku 1956). „Ostatnia bitwa” jest swego rodzaju kroniką wszystkich wydarzeń, jakie się wydarzyły oraz przede wszystkim opisuje koniec krainy zwanej Narnią. Powieść zaczyna się od powrotu Julii oraz Eustachego. Ich powrót jest związany z chęcią uratowania Narnii od Krętacza. Krętacz jest to zwierzę, a konkretnie małpa, która namawia osła Łamigłówka, aby ten udawał Aslana. To doprowadziło do ostatniej, wielkiej bitwy między Kalormenami oraz królem Tirianem. Serdecznie polecam zapoznanie się dokładnie z treścią wszystkich siedmiu części cyklu oraz oczywiście podjęcie wyzwania przeczytania go w oryginale

Poniedziałek, 1 lutego 2010, autor: Olga
[ więcej recenzji tego samego autora ]

Opowieści z Narnii - Chronicles of Narnia

„Opowieści z Narnii” (oryginalny, angielski tytuł to „The Chronicles of Narnia”, w Polsce znamy ten cykl także pod nazwą „Kroniki Narnii”) jest cyklem siedmiu powieści z gatunku fantastycznych. Z początku autor całego cyklu, C. S. Lewis napisał „Opowieści z Narnii” z myślą głównie o dzieciach. Jednak cykl zdobył wielką popularność także w świecie młodzieży, jak również u dość sporego grona dorosłych. „Opowieści z Narnii” uzyskały do tej pory status klasyku literatury przeznaczonej dla dzieci. Cały cykl rozszedł się jak „cieple bułeczki” w ilości przekraczającej 120 milionów sztuk. „Opowieści z Narnii” zostały przetłumaczone na 41 języków, doczekały się całkowitych lub częściowych adaptacji oraz ekranizacji. Cykl „The Chronicles of Narnia” charakteryzuje przede wszystkim to, że występuje w nim bardzo dużo elementów i motywów z religii chrześcijańskiej. Ponadto w powieści dostrzeżemy z pewnością wiele postaci oraz idei zapożyczonych z rzymskiej lub greckiej mitologii. Bardziej oczytani w tego rodzaju literaturze na pewno znajdą też w cyklu elementy charakterystyczne dla baśni pochodzenia irlandzkiego czy brytyjskiego. Co do fabuły powieści to najogólniej rzecz biorąc możemy „Opowieści z Narnii” określić jako opowieść o grupie dzieci i ich przygodach. Głównym motywem i przesłaniem powieści jest walka dobra ze złem. Dzieci, nasi główni bohaterowie odkrywają historię świata nieistniejącego, fikcyjnego. W świecie tym istnieje magia, a zwierzęta mówią ludzkim głosem. We wszystkich częściach (oprócz części „Horse and his boy” – „Koń i jego chłopiec”) bohaterowie występujący w realnym świecie są protagonistami. Owe postaci zostają – oczywiście za pomocą magii – przeniesione do krainy zwanej Narnią. Muszą tam bowiem śpieszyć na pomoc Aslanowi (jest to lew), który nie może sobie poradzić z kryzysem w swoim królestwie. Ciekawostką jeżeli chodzi o samą powieść jest to, że jej autor za jej napisanie dostał nagrodę Carnegie Medal w roku 1956. Była to angielska nagroda literacka i została przyznana konkretnie za napisanie ostatniej części cyklu „Opowieści z Narnii”, czyli „Ostatniej Bitwy” (oryginalny tytuł to dosłownie „Last Battle”). Wszystkie części powstawały od 1949 do 1954 roku. Jednak kolejność siedmiu części całego cyklu jest różna. A mianowicie inna jest kolejność wydania książek, kolejność ich pisania, a jeszcze inna kolejność chronologiczna. Jedynie ostatnia część cyklu jest w tych wszystkich zestawieniach na miejscu siódmym, ostatnim. Kupując cały cykl w wersji obcojęzycznej oczywiście otrzymamy wszystkie części cyklu, a mianowicie: „Magician's Nephew” (czyli „Siostrzeniec czarodzieja”), „Lion, the Witch and the Wardrobe” (czyli „Lew, czarownica i stara szafa”), „Horse and His Boy” (czyli „Koń i jego chłopiec”), „Prince Caspian” (czyli „Książę Kaspian”), „Voyage of the Dawn Treader” (czyli „Podróż „Wędrowca do świtu”), „Silver Chair” (czyli „Srebrne krzesło”) oraz „Last Battle”, czyli „Ostatnia bitwa”.
Polecam, nie tylko dzieciom :)
Miłego czytania

Czwartek, 6 sierpnia 2009, autor: Kess
[ więcej recenzji tego samego autora ]

Chronicles of Narnia

Chronicles of Narnia is a cycle seven of fantasy novels for children written by C. S. Lewis. Children regard the classic of literature as it and he is the most famous work of the author, having sold over 120 million with copies in 41 tongues. Baynes written by Lewis between 1949 and 1954 and illustrated by Pauline, Chronicles of Narnia were adapted repeatedly, complete or partly, for the radio station, television, the stage, and the cinema. Apart from numerous traditional Christian topics, series are borrowing characters and ideas from the Greek and the Roman mythology, starting from the traditional British and Irish tales.The spirit he is also keeping a chronicle around Narnia to describe adventures of children which are playing central roles in the spreading history of the fictional kingdom Narnia, place where animals are talking, charms are shared, and good battles evil.

Niedziela, 12 lipca 2009, autor: Kati

Kroniki Narnii

„Opowieści z Narnii” czy też „Kroniki Narnii” (ang. „The Chronicles of Narnia”), których autorem jest brytyjski powieściopisarz C. S. Lewisa, jest moją ulubioną serią powieści fantastycznych z dzieciństwa i chyba na zawsze faworytką zostanie. Dla tych, którzy nie znają tej genialnej serii – chociaż pewnie niewiele osób takich jest, jeśli są w ogóle – przypomnę, iż seria „Opowieści z Narnii” opisuje przygody kilkorga dzieci – rodzeństwa – którzy najpierw przypadkiem., za pomocą magii przenoszą się z normalnego życia do niezwykłej i zagadkowej krainy o nazwie Narnia. Wszystkie części powieści były pisane szmat czasu temu, jednak czytając książkę nie dostrzegamy tego w ogóle. Fantazja Lewisa sprawiła, że książeczki działają nam niesamowicie na wyobraźnię, wciągają i nie mogę się znudzić. Jeśli ktoś z Was nie miał w rękach choćby części pierwszej niech koniecznie zajrzy do niej, bo naprawdę warto.

„Lew, czarownica i stara szafa” (ang. “The Lion, the Witch, and the Wardrobe”) jest pierwszą częścią powieści z serii „Opowieści z Narnii” (ang. „The Chronicles of Narnia”). Powieść nie bez powodu została kilkakrotnie zekranizowana i zdobyła taką popularność. Jest jedną z moich ulubionych części tej powieści, jeśli nie najbardziej ulubioną. Moim ulubionym momentem jest początek powieści, kiedy jedna z głównych bohaterek znajduje tytułową szafę, następnie wchodzi do niej i odkrywa, że za ubraniami jest przejście do innej krainy Narnii – w której panuje sroga zima. Bardzo podoba mi się również przedstawienie finałowej walki na wojnie przez autora powieści. Czytając opis walki rozwijamy niezwykle naszą wyobraźnię. Po tym jak obejrzałam ekranizację powieści z 2005 roku wyprodukowaną przez Walt Disney Pictures przyznam szczerze, że pomimo tego, iż podobała mi się ona bardzo to jednak sama książka jest zdecydowanie lepsza.

Drugi tom z cyklu "Opowieści z Narnii" nosi tytuł "Książę Kaspian" (oryg. "Prince Caspian"). Czytelnicy śledzą losy księcia Kaspiana. Jego wujek - Miraz jest uzurpatorem na tronie Narnii. Uważa on, iż wszystkie zwierzęta, które posiadają dar mówienia są jedynie wytworem wyobraźni. Książę Kaspian nie zgadza się z tym, w sercu ciągle ma wiarę w "Starą Narnię". Przy pomocy Korneliusa książę postanawia uciec z zamku, w czasie kiedy żona Miraza właśnie rodzi dziecko. Na szczęście księciu udaje się dotrzeć do mówiących istot, czyli starych, dawnych mieszkańców krainy Narnii. Książę jest gotowy na to, aby bronić prawdy oraz wraz ze swoimi wiernymi poddanymi odzyskać tron, który mu się należy. Na pomoc Narnii przychodzą oczywiście Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja. "Książę Kaspian" jest jedną z moich ulubionych części. Na to miano zasłużył głównie dlatego, iż opisana jest tu we wspaniały sposób chęć odzyskania pokoju oraz szczęścia w krainie, gdzie żyją razem ludzie oraz zwierzęta.

Trzeci tom z cyklu „Opowieści z Narnii” nosi tytuł „Podróż "Wędrowca do Świtu"” (oryginalnie „The Voyage of The Dawn Treader”. Główny wątek tej części genialnej powieści zaczyna się od tego, jak Łucja, Edmund i ich niezbyt okiełznany kuzyn o imieniu Eustachy przy pomocą magicznego obrazu przenoszą się. Lądują na pokładzie "Wędrowcy do Świtu". Tam następuje spotkanie z księciem Kaspian, który kolejny raz potrzebuje ich pomocy. Tym razem ich zadanie polega na odnalezieniu przyjaciół ojca, którzy zaginęli bardzo dawno temu. Są to baronowie narnijscy. Zostali oni wysłani przez uzurpatora Miraza na morze. Ta część opowieści podoba mi się szczególnie za względu na liczne opisy krajobrazów. Czytelnicy z pewnością pamiętają, jak piękne miejsca zostały opisane w powieści. Mowa tu oczywiście o miedzy innymi: Samotnych Wyspach, Smoczej Wyspie, Spalonej Wyspie, Wyspie Złotej, Wyspie Głosów i Ciemnej Wyspie.

„Srebrne krzesło” (oryginalnie „The Silver Chair”) jest czwartą częścią cyklu z serii „Opowieści z Narnii”. Opowiada ona o tym, jak pewnego dnia kuzyn Eustachy Scrubb wraz z jego szkolną koleżanką Julia Pole, zostają wezwani do magicznej oraz niezwykłej krainy Narnii przez Aslana. Ich misją jest odnalezienie Riliana. Rilian jest królewiczem Narnii, który zaginął dziesięć lat temu. Rilian jest to syn Kaspiana X, którego zaś poznał i upodobał Eustachy, kiedy podróżował ("Wędrowca do Świtu") na koniec świata. Oczywiście jak zwykle dzieci stają na czele zadania i starają się za wszelką cenę odnaleźć Riliana. Przy tej misji towarzyszy im błotowij – Błotosmętek. Po bardzo długiej wędrówce dzieci dochodzą do Starożytnego Miasta, miasta Olbrzymów. Okazuje się, że Rilian znajduje się w podziemnym królestwie złej czarownicy.

„Koń i jego chłopiec” (oryginalnie „The Horse and His Boy”) jest to piąty tom z cyklu „Opowieści z Narnii”. Akcja tej części książeczki rozgrywa się w niezwykłej krainie Narnii, w Archenlandii oraz w Kalormenie za czasów czwórki rodzeństwa: Piotra, Zuzanny, Edmunda i Łucji. Bohaterem, który odgrya w tej części najważniejszą rolę jest Szasta. Szasta mieszka w Kalormenie. Został on przygarnięty przez rybaka. Jednak pewnego dnia do chaty, w której mieszka przychodzi jeden z kalormeńskich wielmożów, nazywany Tarkaan Anradin z zamiarem kupienia Szasty od Arszisza. Na szczęście Szasta podsłuchuje rozmowę o tym, ze ma on zostać sprzedany i postanawia jak najszybciej uciec. Do ucieczki miał mu posłużyć koń Anradina. Z czasem okazuje się, iż rumak nazywa się Bri oraz jest on mówiącym koniem. Ponadto Bri pochodzi z Narnii, która staje się celem ich ucieczki.

„Siostrzeniec czarodzieja” (oryginalnie „The Magician's Nephew”)jest to kolejna część powieści z cyklu "Opowieści z Narnii". Dla zainteresowanych mam ciekawostkę – książeczka została napisana jako ostatnia, chociaż chronologicznie układając jest ona częścią szóstą. Ta część jest jedną z moich ulubionych, gdyż opisuje ona stworzenie krainy Narnii przez Aslana. W tym wydarzeniu uczestniczą Digory Kirke i Pola Plummer. Logicznie rzecz biorąc jest to pierwsza część „Opowieści z Narnii”, ponieważ z niej dowiadujemy się jak owa kraina powstawała. Ten opis jest często porównywany do stworzenia świata przez Boga, co oczywiście nie każdemu może się spodobać. Mnie osobiście takie porównanie się nie podoba, jednak książeczkę jak najbardziej polecam.

„Ostatnia Bitwa” (oryginalnie ”The Last Battle”) jest to siódma, kończąca cykl powieści „Opowieści z Narnii” część. Jest to zdecydowanie moja ulubiona część „Opowieści z Narnii”. Fabuła zaczyna się od tego, jak wszyscy zostają wezwani do krainy Narnii, w celu udzielenia pomocy w zaprowadzeniu pokoju. Wszyscy chcą pomóc w odzyskaniu Narnii niepodległości oraz w wyzwoleniu jej z mocy sił Kalormenu. Pod koniec trafiają do Krainy Aslana, czyli do prawdziwej Narnii, to znaczy do jej spokojniejszego, lepszego odzwierciedlenia. Uważam, iż ta część opowieści jest najbardziej interesującą częścią z wszystkich siedmiu części. Wiele wyjaśnia oraz wspaniale się kończy. Jeśli ktoś zerkał chociaż na poprzednie części to koniecznie musi przeczytać ostatnią. Faktycznie, jestem osobą, której zwykle najbardziej podobają się szczęśliwe zakończenia, jednak chyba nie jestem sama, prawda ? Nie zdradzając zakończenia powiem Wam szczerze, że w powieści został umieszczony jeden element dotyczący Zuzanny, który mnie bardzo zaskoczył.

Zdecydowanie moja ulubiona książka, do której często wracam i czytam swoim maluszkom.

Poniedziałek, 1 czerwca 2009, autor: OLKA-w-wa
[ więcej recenzji tego samego autora ]

Rewelacyjna ksiązka na prezent

Pakiet kupiłam na prezent dla koleżanki. Całość (7 tomów Opowieści z Narni) jest zapakowana w etui tekturowe i zafoliowana. Super się prezentuje.